Rauwe Founder Notes: de introductie
Hoi, ik ben Ilse (24), medeoprichter en verantwoordelijk voor marketing bij HelpingHands. Grappig genoeg had ik vóór HelpingHands nauwelijks iets met marketing. Sociale media interesseerden me weinig en verkopen al helemaal niet. Toch ben ik nu al maanden elke dag bezig met precies die dingen waarvan ik dacht dat ik ze nooit leuk zou vinden. En dat levert verrassend veel lessen op over ondernemerschap, marketing, mensen helpen en mezelf.
Daarom start ik met deze sociale media serie. Geen succesverhalen achteraf, maar volledig eerlijke lessen, fouten, twijfels en inzichten die ik onderweg tegenkom tijdens het bouwen aan HelpingHands. In de hoop dat iemand zich erin herkent of misschien zelfs een fout kan vermijden waar ik zelf eerst tegenaan moest lopen.
Welkom bij: Rauwe Founder Notes.
Het ontstaan van HelpingHands
Anderhalf jaar geleden zaten we midden in een storm: een verbouwing van een volledig gedateerd jaren ’60 huis, twee kinderen onder de twee jaar, een emigratie van Nederland naar België en het verwerken van een overlijden dat ons diep raakte. Stress was eerder regel dan uitzondering.
Tijdens die verbouwing liepen we tegen een praktisch probleem aan. Ons toilet moest verplaatst worden. Mijn man is behoorlijk handig en wilde dit zelf aanpakken, maar ons huis zat vol onverwachte constructies en eigenaardigheden. Na uren zoeken kwamen we niet verder.
- YouTube hielp niet.
- ChatGPT hielp niet.
Dus belde mijn man een kennis die loodgieter is. Via een videogesprek van ongeveer een half uur legde hij stap voor stap uit wat er moest gebeuren. Plots konden we weer verder.
Toen we hem wilden betalen voor zijn tijd, weigerde hij:
“Dat hoeft niet.”
“Ik help mensen graag.”
“Dat hoort bij mijn vak.”
En hoewel ik die reactie mooi vond, bleef er iets in mijn hoofd hangen. Dat gesprek duurde misschien maar 30 minuten, maar die 30 minuten bespaarden ons uren frustratie, dure fouten en waarschijnlijk honderden euro’s. Waarom vinden we het normaal om iemand uren werk te betalen, maar niet de expertise waardoor je het zelf kan proberen te doen?
Onze loodgieter-kennis vertelde dat projecten vanzelf weer terugkomen, dat kennis beschikbaar moet zijn voor iedereen en dat hij mensen graag helpt. Maar tegelijk wist ik dat hij regelmatig lange dagen maakte en extra opdrachten aannam om financieel rond te komen.
Toen begon het idee te ontstaan dat uiteindelijk zou uitgroeien tot HelpingHands.
Een platform gebaseerd op een eenvoudige gedachte: misschien onderschatten we allemaal hoeveel onze kennis waard is voor iemand anders.
Misschien zou het makkelijker moeten zijn om die kennis te delen.
En misschien mag daar, als beide partijen dat willen, best iets tegenover staan.
Dat ene videogesprek van 30 minuten werd uiteindelijk het eerste zaadje van wat later HelpingHands zou worden.
Ik ben benieuwd: vind jij dat gratis kennis delen er in jouw vakgebied gewoonweg bij hoort?