Rauwe Founder Notes #3: waarom perfectionisme me eerst hielp en later tegenwerkte

Tijdens mijn studie rechten was perfectionisme misschien wel mijn grootste kracht.

Er was vaak een juist antwoord. Of in ieder geval een antwoord dat je zo goed mogelijk moest onderbouwen. Je las nog een extra arrest, controleerde je argumentatie nog één keer en bleef net iets langer doorwerken om zeker te weten dat alles klopte.

Dat voelde veilig.

Dezelfde aanpak, een ander vak

Toen ik de overstap maakte naar marketing, nam ik diezelfde manier van werken mee. Ik wilde dat een post perfect was voordat hij online kwam. Ik bleef teksten herschrijven, twijfelde over de afbeelding en vroeg me af of mensen het wel interessant genoeg zouden vinden.

Maar hoe langer ik in marketing werkte, hoe meer ik besefte dat perfectie hier eigenlijk niet bestaat.

Je kunt uren besteden aan een post die nauwelijks wordt gelezen. En een bericht dat je in twintig minuten schrijft, kan ineens veel mensen raken.

Dat was even wennen.

Publiceren, kijken, leren

Niet omdat kwaliteit niet belangrijk is. Integendeel. Maar omdat marketing niet draait om het perfecte antwoord. Het draait om blijven leren.

Je publiceert. Je kijkt wat werkt. Je luistert naar reacties. En de volgende keer pas je nog iets aan.

Die manier van werken voelde in het begin bijna ongemakkelijk. Alsof ik iets online zette terwijl het nog niet “af” was.

Inmiddels zie ik dat anders.

Goed vandaag verslaat perfect volgende maand

Perfectionisme heeft me geleerd om zorgvuldig te werken. Daar ben ik nog steeds dankbaar voor. Maar ik probeer mezelf er ook aan te herinneren dat iets wat vandaag goed is, vaak meer waard is dan iets wat volgende maand perfect had kunnen zijn.

Want uiteindelijk leer je niet van de ideeën die in je notities blijven staan.

Je leert van de ideeën die je de wereld in durft te sturen.